Głównym celem artykułu jest określenie czy wśród regionów Unii Europejskiej nastąpiły procesy redukowania, czy wzrostu zróżnicowania w wydajności pracy w rolnictwie. Badaniem objęto 212 regionów Wspólnoty na poziomie NUTS 2. Do oszacowania dysproporcji międzyregionalnych wykorzystano współczynnik σ-konwergencji. Jak wykazały wyniki badań, w latach 2000-2008 następował proces niwelowania dysproporcji przestrzennych pomiędzy regionami UE w wydajności pracy wyrażonej wartością dodaną brutto na osobę zatrudnioną w rolnictwie. Mimo zachodzących pozytywnych zmian skutkujących poprawą efektywności pracy w sektorze rolnym w UE-12, nadal jednak są duże różnice między regionami w tych krajach a odpowiednimi w UE-15. Dowodzi to konieczności dalszych przemian struktur agrarnych i wytwórczych. Jest to szczególnie istotne w kontekście konkurencyjności rolnictwa tych państw na rynku międzynarodowym.
W artykule poddano ocenie związek posiadanych zasobów produkcyjnych z osiąganym poziomem efektywności tych czynników w rolnictwie Unii Europejskiej. Realizując cel badań dla każdego z państw członkowskich, posługując się metodą TOPSIS, wyznaczono dwa odrębne syntetyczne mierniki - pierwszy, oparty na relacjach czynników produkcji i drugi, odzwierciedlający produktywność zasobów zaangażowanych w produkcję rolną. Jak wykazały badania, w większości analizowanych państw wy- soki/niski poziom zdolności wytwórczych determinuje wysoką/niską produktywność czynników produkcji. Dotyczy to zarówno krajów o wysokiej intensywności wytwarzania jak i państw, gdzie procesy wytwarzania wykazują bardziej ekstensywny charakter. Jednocześnie charakter tej zależności jest nieco inny w zależności od struktury produkcji.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.