Celem badań było zgromadzenie większej liczby argumentów uzasadniających podejmowanie decyzji o frakcjonowaniu nasion bobiku pod względem gęstości w skali produkcyjnej. W dwuczynnikowym doświadczeniu polowym porównywano populacje reprodukowane z 3 rodzajów materiału siewnego (superelita i 2 wydzielone z niej frakcje o skrajnych zakresach gęstości) u 6 odmian bobiku (3 samokończące i 3 w typie tradycyjnym). Superelity frakcjonowano w wodnym roztworze NaH₂PO₄. Materiał siewny oceniano pod kątem zmienności gęstości nasion w populacjach superelit, proporcji wagowych między wydzielonymi frakcjami oraz udziału w nich nasion porażonych przez patogeny grzybowe. W doświadczeniu polowym określano wysokość plonu z 1 m² i głównych jego składników, tj. obsadę połową roślin (po wschodach i przed sprzętem) oraz masę nasion z rośliny. Wykazano zdecydowanie większe ubytki (21 - 31 %) w obsadzie polowej roślin dla kombinacji z małą gęstością nasion, w porównaniu z kombinacją o dużej gęstości i superelitą. Na stopień zróżnicowania plonów między trzema rodzajami materiału siewnego duży wpływ miała zdolność odmiany do rekompensowania ubytków w obsadzie (ogólnie słabsza u odmian samokończących niż u tradycyjnych). Pozytywny wpływ dużej gęstości nasion na plon stwierdzono u odmian Nadwiślański i Martin. Uzyskane wyniki wskazują, że w praktyce decyzję o frakcjonowaniu materiałów nasiennych bobiku pod względem gęstości nasion należałoby podejmować w oparciu o kalkulację ekonomiczną, uwzględniającą szczegółową analizę wyników próbnego frakcjonowania oraz zdolności odmiany do rekompensowania ubytków w obsadzie polowej.