The weed flora growing stubble-fields area is determined by soil features. Weeds found in cereal stubble-fields on black soils formed from sands and loams, medium and haevy alluvial soils as well as brown and chernozem rendzina soils are presented in the paper. The 273 phytosociological records were worked out. They were collected from 87 stands situated in 76 localities of Kielce region. The results showed that species number and species composition were dependent on the soils (black, alluvial, rendzina). The existance of 118 (medium alluvial soil) to 140 (brown rendzina soil) weed species, including 73 common for all of the soils considered, was found there. Relatively high per cent (29-35) of them belonged to perennial weeds. From 22 (brown rendzina soil) to 35 (heavy alluvial soil) of species reached high constancy degrees (V-III). Stellaria media, Myosotis arvensis. Polygonum aviculare, Agropyron repens and Cirisium arvense predominated on the all of the soil examined. Among the weed flora registered, 25 species, recorded only on rendzina soils, were distinguishable for that soils.
Przedmiotem badań było określenie składu gatunkowego i plenności oraz niektórych cech biometrycznych chwastów występujących na odłogu. Badania przeprowadzono w latach 2006-2007 na polu odłogowanym przez kilka ostatnich lat, na glinie lekkiej - słabo piaszczystej, a ostatnią uprawianą rośliną była pszenica ozima. Wyniki przedstawiono jako średnie oraz wartości minimalne i maksymalne dla poszczególnych gatunków, obliczono również współczynniki zmienności oraz współczynniki korelacji określające siłę związku plenności chwastów z wybranymi cechami biometrycznymi. Najplenniejszymi gatunkami chwastów na badanym odłogu były Matricaria inodora oraz Cirsium arvense zawiązujące odpowiednio średnio 4,9 tys. i 2,6 tys. niełupek. Średnią plenność (od 484 do 699 nasion na roślinie) wykazały Centaura cyanus, Polygonum lapathifolium i Bromus secalinus. Natomiast do taksonów o niskiej plenności, które zawiązywały na badanym odłogu średnio od około 161 do 252 nasion na 1 roślinie należały Polygonum hydropiper, Avena strigosa, Stachys palustris, Galeopsis tetrahit i Setaria glauca. Wykazano ścisłą zależność plenności gatunków wysoce plennych (Matricaria inodora, Cirsium arvense, Bromus secalinus) występujących na odłogu przede wszystkim od świeżej i suchej masy pojedynczych roślin oraz ich wysokości, natomiast zależności plenności chwastów od masy tysiąca nasion były nieistotne.
Wyniki badań przeprowadzonych w latach 1996-1998 wskazują, że największą skutecznością w wiosennym zwalczaniu Apera spica-venti odznaczał się herbicyd Arelon Dyspersyjny 500 S.C. i Nocilon 75 WP, natomiast najmniejszą wrażliwość gatunek ten wykazał na środek Glean 75 DF. Gatunki dominujące w łanie (Chenopodium album, Matricaria inodora) skutecznie były eliminowane przez Arelon Dyspersyjny 500 SC, Glean 75 DF i Nocilon 75 WP. Dicuran Forte 80 WP wykazał zróżnicowane działanie. W stosunku do ogólnej liczby gatunków chwastów dwuliściennych największym spektrum działania charakteryzował się Glean 75 DF, a najmniejszym Nocilon 75 WP. Zmniejszenie konkurencyjności chwastów korzystnie wpłynęło na parametry kształtujące strukturę i wielkość plonu.
Occupying cereal stubble-fields weed flora is the most characteristic of the environmental (especially soil) conditions. Because of its developing and accomplishing the reproductive stages there it can threatens cultivated plants. They are considered to complete the seed store in a soil by 393 mln per ha. The results presented in the paper concern the species composition, number and constancy (S) and indice of coverage (D) of the cereal stubble-field weed species on various soils in the Kielce region (the central part of Poland). The report was based upon 885 phytosociological records collected in the 268 stands. The records were carried out after the crop harvest, in the latter part of September, in 1976-1980. Soil were chosen on the base of soil maps. The analyse of soil samples, taken at the investigation process, were done in order to confirm the soil quality. The worked out material was divided into three parts. The first part, including 369 phytosociological records collected in the 112 stands (in 90 localities) concerns stubble-field weeds on podzolic and brown soils developed from sands (loose, weakly loamy and loamy) and loams (light and medium). It was found that these soils were grown by 108 (loamy sands) to 132 (weakly loamy sands) weed species. Among them 66 species were common for all of the soils. Species composition was not differentiated by the soil type (brown, podzolic) within kind of the- soil (sand or loams). Among soil examined, the brown loams was the most abundant with species of high constancy degree (30 species) but brown loose sands and podzolic loamy sands was the poorest one with (16 species).
W latach 2005-2009 prowadzono badania geobotaniczne na różnowiekowych plantacjach Salix viminalis i Salix cordata 'Americana 'założonych na różnych stanowiskach (po polu uprawnym, po łące) i na różnych rodzajach gleb województwa podkarpackiego (południowo-wschodnia Polska). Na podstawie 163 zdjęć fitosocjologicznych wykonanych na plantacjach Salix viminalis i 78 Salix cordata 'Americana' przedstawiono udział Solidago gigantea w zbiorowiskach towarzyszących obu gatunkom wiklin. Z kolei zdjęcia, w których występowała Solidago gigantea (49 wykonanych w Salix cordata 'Americana'i 86 w Salix viminalis), stanowiły podstawę obliczeń średnich warto¬ści wskaźników ekologicznych L, T, F, R i N. Zwrócono uwagę na zakres i przedziały optymalne poszczególnych wskaźników dla zdjęć, w których występowała Solidago gigantea. Udział Solidago gigantea w badanych zbiorowiskach roślinnych zależał od gatunku wikliny, stanowiska, w jakich zostały założone plantacje, rodzaju gleby i czynników ekologicznych ocenio¬nych metodą fitoindykacyjną, a w niewielkim stopniu od wieku plantacji. Niezależnie od stanowiska i rodzaju gleby Solidago gigantea liczniej występowała na plantacjach Salix coradata 'Americana' niż Salix viminalis. Wyniki analiz fitoindykacyjnych opracowane statystycznie potwierdzają pre¬ferencje Solidago gigantea co do nasłonecznienia, warunków termicznych i edaficznych, ustalone przez Ellenberga i Zarzyckiego. Wyjątek stanowi odczyn gleby, wobec którego omawiany gatunek zachowuje się niejednoznacznie.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.