Zbadano wpływ jonów F-, Cl- i Br- na aktywność rozpuszczalnej peroksydazy otrzymanej z kapusty. Aktywność peroksydazy oznaczono kolorymetrycznie wykorzystując reakcję barwną enzymu z etanolowym roztworem gwajakolu (donor wodoru) i roztworu nadtlenku wodoru (substrát); pomiary wykonano przy X=470 nm. Zmiany stężenia analizowanych jonów oznaczono za pomocą bezpośredniego pomiaru potencjału jonoselektywnych elektrod: fluorkowej, chlorkowej i bramkowej (elektrody wskaźnikowe) i kalomelowej (elektroda odniesienia). Zarówno w metodzie kolorymetrycznej, jak i potencjometrycznej wykonano próby kontrolne. W badaniach uwzględniono wpływ stężenia analizowanych jonów, pH i temperatury na aktywność peroksydazy oraz zbadano wpływ białka enzymatycznego na stężenie badanych jonów.
Badano układ zawierający: roztwór utleniacza lub reduktora, enzym oraz elektrody: platynową i kalomelową. Stwierdzono, że po dodaniu roztworu reduktora lub utleniacza zmiana potencjału elektrody wykonanej z platyny jest proporcjonalna do ilości dodanej substancji; zależy również od ilości i rodzaju katalizatora z grupy oksydaz. Sporządzając krzywą wzorcową zależności zmiany potencjału elektrody badanej od ilości dodanego enzymu oraz utleniacza lub reduktora, można oznaczać ilość substancji dodanej. Dodatek enzymu zwiększa czułość metody. Metoda ta może znaleźć zastosowanie w analizie żywności.
W wyniku przeprowadzonych badań laboratoryjnych stwierdzono, że dodatek 2,4-D i dikamby w formie użytkowej pestycydu zawierającego izoproturon znacząco wpływał na szybkość jego zaniku i zmiany aktywności peroksydazowej w glebie. W przypadku dawki dziesięcio- i stukrotnie większej niż dawka polowa dodatek ten wpływał na przyspieszenie, zaś w przypadku dawki polowej na spowolnienie zanikania izoproturonu w glebie. Jednocześnie dodatek 2,4-D i dikamby spowodował zmniejszenie stymulującego oddziaływania izoproturonu na aktywność peroksydazową w glebie.
Przeprowadzone badania wykazały, że wprowadzenie szczepionki grzyba keratynolitycznego i ligninolitycznego nie przyspieszało tempa mineralizacji substancji organicznej w kompostowanej masie. Procesy mineralizacji węgla, azotu i siarki organicznej w badanych kompostach zachodziły głównie w 3 pierwszych miesiącach kompostowania. Wskazywały na to zmiany w zawartości substancji organicznej oraz wzrost zawartości azotu amonowego i siarczanów. Zmiany chemiczne były sprzężone ze zmianami aktywności enzymatycznej. Wyrażało się to wzrostem aktywności oddechowej i proteazowej w pierwszym miesiącu kompostowania oraz ich stopniowym spadkiem począwszy od 3 miesiąca. W trakcie kompostowania zawartość N ogólnego i N-NH₄⁺ początkowo rosła, a później malała. Odwrotny przebieg obserwowano w odniesieniu do azotu azotanowego. Podczas doświadczenia pH kompostów obniżało się i po 7 miesiącach osiągało wartość ~ 4,0. Ilość uwalnianych związków fenolowych była jednak niewielka. Nie stwierdzano ponadto aktywności ligninolitycznej co wyrażało się brakiem obecności lakazy i peroksydazy.
W pracy podjęto próbę oceny oddziaływania niekontrolowanych składowisk odpadów na aktywność fosfataz, dehydrogenaz, peroksydaz i ureazy w glebie oraz fosfataz i peroksydaz w roślinie w doświadczeniu wazonowym z pszenicą. Badaniami objęto trzy niekontrolowane składowiska odpadów zlokalizowane na terenie Równiny Gumienieckiej. Odniesieniem były próby glebowe pobrane z pól znajdujących się w sąsiedztwie badanych wysypisk. W wyniku przeprowadzonych badań stwierdzono silną inhibicję aktywności badanych enzymów glebowych (wyjątek ureaza) we wszystkich terminach badań. Aktywność enzymów roślinnych w siewkach pszenicy była zbliżona lub wyższa od aktywności enzymów w roślinach kontrolnych.
Określono oddziaływanie herbicydów Izoturon 500 SC (s.a. izoproturon) i Segal 65 WG (s.a. metrybuzyna i amidosulfuron) na aktywność katalazy i peroksydazy w glebie i roślinach pszenicy jarej oraz oceniono zależności pomiędzy zawartością substancji aktywnych badanych preparatów a aktywnością tych enzymów. Doświadczenie przeprowadzono jako doświadczenie wazonowe z pszenicą jarą odmiany Koksa, stosując doglebowo Izoturon 500 SC w dawkach: zalecanej przez producenta, pięciokrotnie i dwudziestopięciokrotnie większej. W fazie trzech liści pszenicy (21 dzień doświadczenia), dzień przed pierwszym pomiarem, wykonano dodatkowo oprysk Segalem 65 WG w takich samych dawkach, w jakich użyto Izoturonu 500 SC. Aktywność katalazy i peroksydazy oznaczano w próbkach glebowych i roślinnych w kolejnych fazach rozwojowych pszenicy: trzech liści, strzelania w źdźbło, kwitnienia i dojrzałości mlecznej. Aktywność katalazy w glebie po zastosowaniu Izoturonu 500 SC oraz Izoturonu 500 SC w większości przypadków nie uległa dużym zmianom, podczas gdy aktywność peroksydazy była wyraźnie niższa niż w glebie kontrolnej. Po zastosowaniu zarówno samego Izoturonu 500 SC, jak i Izoturonu 500 SC z Segalem 65 WG stwierdzono natomiast stymulację aktywności katalazy roślinnej. W większości przypadków aktywność badanych enzymów była wyższa po zastosowaniu Izoturonu 500 SC wraz z Segalem 65 WG niż po zastosowaniu samego Izoturonu 500 SC. Obliczone współczynniki korelacji wykazały istotną ujemną zależność pomiędzy aktywnością peroksydazy glebowej a zawartością w glebie metrybuzyny i amidosulfuronu, a także pomiędzy aktywnością katalazy w glebie a zawartością w niej izoproturonu oraz pomiędzy aktywnością katalazy w roślinach pszenicy a zawartością w nich metrybuzyny.