Podano wielkości medialnych dawek efektywnych uzyskanych w wyniku oznaczania methemoglobiny oraz reduktazy methemoglobinowej, przyjętych za limitujące wskaźniki reakcji ustroju na otrzymane dawki 2-, 3- i 4-nitrotoluenu.
We krwi szczurów Wistar oznaczano stężenia methemoglobiny po jednorazowym dożołądkowym podaniu izomeru o-, m- i p-nitrotoluenu (2-, 3-, 4-NT) w zależności od czasu. Maksymalne stężenie methemoglobiny stwierdzono 1,5 godz. od podania 3-NT oraz 3,5 i 4 godz. od podania 2- oraz 4-NT. Przebieg zmian stężeń methemoglobiny we krwi opisuje równanie Batemana.
Oznaczono stężenia izomerów nitrotoluenu we krwi szczurów Wistar w zależności od czasu. Przebieg zmian stężeń badanych izomerów NT we krwi opisuje dwukompartmentowy model Wagnera-Nelsona.
Przedstawiono wyniki oceny porównawczej wskaźników kumulacji funkcjonalnej izomerów 2,3-, 2,4- i 2,6-dinitrotoluenu (DNT). Izomer 2,3- oraz 2,4-DNT zaliczono do pierwszej, a 2,6-DNT do drugiej klasy związków kumulujących efekty toksyczne.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.