Badano zawartość chromu we frakcji wymiennej (F1), redukcyjnej (F2), utlenialnej (F3) wydzielonych według sekwencyjnej procedury BCR i poekstrakcyjnej pozostałości, rozpuszczalnej w 6 mol HCl∙dm-3 (F4) oraz ich rozmieszczenie w profilach 9 gleb brunatnoziemnych (brunatne właściwe wyługowane, płowe typowe, płowe opadowo-glejowe) użytkowanych rolniczo. W badanych glebach, niezależnie od podtypu, średni procentowy udział chromu w wydzielonych frakcjach można przedstawić w następującym szeregu malejących wartości: F4 > F3 > F2 > F1. Najwięcej chromu we frakcji wymiennej (1,15%) i poekstrakcyjnej pozostałości (85,1%) zanotowano w glebach brunatnych właściwych wyługowanych; utlenialnej (18,9%) - w glebach płowych typowych; redukcyjnej (5,01%) - w glebach płowych opadowo-glejowych. Najwięcej chromu we frakcji F1, F2 i F3 oznaczono w poziomach próchnicznych (AE i Ap) badanych gleb, a ich udział na ogół zmniejszał się w głąb profilu glebowego. Udział chromu we frakcji F4 zwiększał się wraz z głębokością i w poziomach skały macierzystej (C), zanotowano jego maksymalne wartości.
W przeprowadzonym doświadczeniu wazonowym oceniono zależności pomiędzy formą chemiczną Zn wprowadzonego do gleby wraz z kompostowanym czterema metodami osadem ściekowym a zawartością tego metalu w uprawianej kukurydzy. Komposty z: samego osadu, osadu z dodatkiem węgla brunatnego, wermikompost z osadu oraz z osadu z dodatkiem węgla zastosowanego w dawkach odpowiadających 5 i 10% masy gleby. Chemiczną specjację cynku przeprowadzono metodą BCR. Stwierdzono, że zawartość cynku w roślinach była istotnie dodatnio skorelowana z całkowitą i rozpuszczalną w mol HCl·dm³ zawartością Zn oraz ilością tego metalu występującego w glebach we frakcji FI, F2 i F3.
Oceniono wpływ czterech metod przetwarzania osadu ściekowego (kompostowanie: samego osadu, osadu z 20% dodatkiem węgla brunatnego; wermikom- postowanie: samego osadu oraz osadu z 20% dodatkiem węgla) na zmiany formy chemicznej obecnego w tych kompostach cynku. Proces kompostowania prowadzono przez 12 miesięcy. W tym czasie 6-krotnie pobierano próbki do analiz. Do oceny przemian Zn w czasie kompostowania wykorzystano metodę BCR. Stwierdzono, że zastosowane metody kompostowania różnicowały zarówno całkowitą zawartość Zn, jak i udział badanych frakcji tego metalu w jego ogólnej puli. W największym stopniu do ograniczenia mobilności Zn przyczyniło się wermikompostowanie osadu z 20% dodatkiem węgla brunatnego. Natomiast kompostowanie samego osadu prowadzi do wzrostu udziału Zn wymiennego, rozpuszczalnego w środowisku kwaśnym (FI), a więc formy dostępnej dla roślin.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.