Magnesium possesses activity in a broad range of biochemical processes in living organisms. This review focus on the role of magnesium in pathophysiological and therapeutical mechanisms of affective disorders. Magnesium as an antagonist of the N-methyl-D- -aspartate (NMDA)/glutamate receptor complex, is active in the antidepressant screen test, forced swim test in rodents. Clinical studies, although providing very limited amount of data, suggest possible efficacy of magnesium in mania (bipolar affective disorders). Magnesium deficiency induced depression-like behavior in animals, and such an effect in humans is also suggested. All the available data indicate the importance of magnesium homeostasis in pathophysiology and therapy of affective disorders.
Magnesium (Mg2+) plays a key role in many essential cellular processes such as intermediary metabolism, DNA replication and repair, transporting potassium and calcium ions, cell proliferation together with signalling transduction. Dietary sources rich in magnesium are whole and unrefined grains, seeds, cocoa, nuts, almonds and green leafy vegetables. Hard water is also considered to be an important source of magnesium beneficial to human health. The daily dietary intake of magnesium is however frequently found to be below that recommended in Western countries. Indeed, it is recognised that magnesium deficiency may lead to many disorders of the human body, where for instance magnesium depletion is believed to play an important role in the aetiology of the following; cardiovascular disease (including thrombosis, atherosclerosis, ishaemic heart disease, myocardial infarction, hypertension, arrhythmias and congestive heart failure in human), as well as diabetes mellitus, gastrointestinal (GI) tract disease, liver cirrhosis and diseases of the thyroid and parathyroid glands. Insufficient dietary intake of magnesium may also significantly affect the development and exacerbation of ADHD (Attention Deficit- Hyperactivity Disorder) symptoms in children. The known links between magnesium and carcinogenesis still remain unclear and complex, with conflicting results being reported from many experimental, epidemiological and clinical studies; further knowledge is thus required. Mg2+ ions are enzyme cofactors involved in DNA repair mechanisms that maintain genomic stability and fidelity. Any magnesium deficiencies could thereby cause a dysfunction of these systems to occur leading to DNA mutations. Magnesium deficiency may also be associated with inflammation and increased levels of free radicals where both inflammatory mediators and free radicals so arising could cause oxidative DNA damage and therefore tumour formation. The presented review article now provides a summary discussion of the various research performed concerning the impact that low magnesium intake has on tumour incidence; this includes impairment of magnesium homeostasis frequently observed in tumour cells, the influence of magnesium depletion on the progression of existing tumours and the occurrence of hypo-magnesaemia when patients are treated with certain anticancer drugs.
Oznaczono stężenia jonów magnezu i wapnia w próbkach wód pitnych województwa katowickiego i terenów przyległych oraz dostępnych na rynku wodach stołowych i mineralnych, stwierdzając w większości wód pitnych niższą od zalecanej zawartość jonów Mg2+ i w konsekwencji niekorzystną dla organizmu wartość stosunku stężeń molowych Ca2+/Mg2+.
W latach 2005-2007, na glebie płowej właściwej w Minikowie (woj. kujawskopomorskie), badano wpływ preparatów Maxi-Q i Startera-B na zdrowotność i plony buraka cukrowego. Dwukrotne opryskiwanie buraka cukrowego preparatami Maxi-Q w dawce 1,5 dm³‧ha⁻¹ i Starterem-B w dawce 3 dm³‧ha⁻¹ przyczyniło się do mniejszego porażenia liści buraka przez Cercospora beticola i Erysiphe betae, istotnego wzrostu plonu korzeni i cukru technologicznego oraz zawartości cukru w korzeniach. Zwiększenie dawki badanych preparatów wpłynęło na wzrost plonu cukru w korzeniach oraz poprawienie zdrowotności liści buraka cukrowego. W 2005 roku, o najniższej sumie opadów w okresie wegetacji, stwierdzono najsilniejsze porażenie roślin przez Erysiphe betae, a w 2007 roku o najwyższych opadach - istotnie większe porażenie przez Cercospora beticola. W ostatnim roku badań, charakteryzującym się ponadto istotnie większą obsadą roślin, wystąpiły najwyższe plony korzeni i cukru technologicznego oraz najwyższa zawartość cukru w korzeniach.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.