W pracy przedstawiono metody wykonania badań odpadów powęglowych z ZG”Piekary”, ZP „Haldex-Michał” i ZP „HaldeX- Szombierki”. Wyniki oznaczeń gęstości objętościowej, składu granulometrycznego, nasiąkliwości odniesiono do normy BN-76/8952-31.
W pracy przedstawiono wyniki rozpoznania stanu zachowania i specyfiki budownictwa regionalnego, występującego w obrębie międzyrzecza Warty i Neru. Na tym terenie od końca XIX wieku, przez kilkadziesiąt lat, konstrukcje murowe budynków mieszkalnych i inwentarskich bazowały na węglanowo-krzemionkowym kamieniu budowlanym, eksploatowanym w kamieniołomach we wsi Rożniatów koło Dąbia nad Nerem. Duża popularność tego lokalnego surowca budowlanego, wynikająca przede wszystkim z łatwości jego pozyskiwania i dalszej obróbki, spowodowała, że opisywany obszar uzyskał wyraźną odrębność architektoniczną, unikalną w skali nizinnej części Polski. Ślady tej odrębności są nadal wyraźnie czytelne w krajobrazie, zwłaszcza wiejskim, aczkolwiek z roku na rok liczba tych charakterystycznych budowli zmniejsza się w wyniku przebudowy, dewastacji lub prac rozbiórkowych.
Artykuł ma charakter przeglądowy. Poświęcony jest architekturze regionalnej oraz materiałom budowlanym, z których te budynki powstały. Prócz ogólnie przyjętych typów architektury regionalnej autorki chciałyby zwrócić również uwagę na z pozoru niczym niewyróżniającą się architekturę wiejską, która dzięki lokalnemu materiałowi budowlanemu przyczynia się do zindywidualizowanej zabudowy w regionie i całościowym ładzie przestrzennym. Dlatego prócz typowych przykładów zabudowy regionalnej, jak architektura podhalańska czy sudecka, autorki przywołują również typowe polskie wsie z regionu kłodzkiego, w których lokalny kamień jest jednym z podstawowych materiałów budowlanych, architektonicznych i dekoracyjnych.