Jednym z głównych zadań państwa polskiego po zakończeniu II wojny światowej była odbudowa zniszczeń wojennych. W szczególnie trudnym położeniu znalazło się rolnictwo. Zabudowania wiejskie, dotkliwie zniszczone podczas wrześniowych działań w 1939 roku oraz w walkach wyzwoleńczych w 1945 roku, wymagały szybkiej i gruntownej odbudowy. Podobnie przedstawiała się sytuacja z inwentarzem żywym i uprawami rolnymi. W wyniku okupacji niemieckiej drastycznie spadło pogłowie zwierząt gospodarskich, a przetaczające się na wiosnę 1945 roku rosyjskie wojska nadmiernie eksploatowały pasze zielone i dewastowały pozostałe, sprawnie jeszcze działające gałęzie produkcji rolnej. Nowe władze, świadome sytuacji na wsi, określając założenia polityki kredytowej na najbliższy okres, uznały za priorytetowe udzielanie pożyczek na: zasiew zbóż, żniwa, wywiązywanie się z kontyngentów, zakup narzędzi, nawozów sztucznych, nasion i inwentarza oraz odbudowę zabudowań gospodarskich zniszczonych w wyniku działań wojennych. Niestety założenia nie były realizowane w praktyce. Dysponując ograniczonym możliwości finansowymi, władze państwowe zdecydowały się na faworyzowanie przemysłu kosztem rolnictwa.