Doświadczenie zlokalizowane w Czarnym Potoku koło Krynicy na glebie brunatnej kwaśnej, założono w 1968 roku na naturalnej łące górskiej z przewagą Nardus stricta L. i Festuca rubra L. Doświadczenie obejmuje 8 obiektów nawozowych (w 2 seriach: 0 Ca i +Ca), w których stosowano jednostronne nawożenie azotem lub fosforem, a na tle PK azot w dwóch formach (saletra amonowa i mocznik) i dwóch dawkach (90 i 180 kg N·ha⁻¹). W latach 1985, 1995 i 2005 przeprowadzono wapnowanie. Oznaczenie zawartości azotu azotanowego wykonano metodą kolorymetryczną z kwasem difenylosulfonowym. W omawianym doświadczeniu zawartość azotu azotanowego we wszystkich obiektach nawozowych i w badanych okresach była znacząco poniżej wartości uważanej za szkodliwą. Zawartość azotu azotanowego w runi I pokosu nawożonej dawkami 60 i 120 kg N·ha⁻¹ + PK mieściła się w zakresie 0,442-0,699 g·ha⁻¹ suchej masy. Nawożenie PK lub NPK, niezależnie od dawki i formy azotu w nawozach, nie różnicowało istotnie zawartości azotu azotanowego w runi I pokosu. Ruń zdominowana przez kłosówkę miękką (niezależnie od formy azotu) w obiektach z 180 kg N·ha⁻¹ + PK miała podobną zawartość azotu azotanowego jak i ruń zróżnicowana botanicznie w obiekcie z 90 kg N·ha⁻¹ + PK. Wapnowanie powodowało zwiększenie zawartości azotu azotanowego w runi, szczególnie bez nawożenia oraz nawożonej wyłącznie azotem lub fosforem. Stwierdzono większy udział azotu azotanowego w azocie ogólnym spowodowany wapnowaniem wykonanym na 2 miesiące przed zbiorem I pokosu.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.