The effects of food abundance, reproductive success and age of nestlings on parental care in female Tengmalm's Owls were tested in this study. The behaviour of female owls was monitored by a camera system from hatching to fledging at 12 nests in 2004 and 2006 in the Ore Mountains, Czech Republic. Food abundance and reproductive success (the latter measured at the end of female's attendance of the brood) were higher in 2004 than in 2006. Females remained for a significantly longer time with their nestlings at the nests in 2004 (24.8 ± 2.4 days) than in 2006 (22.2 ± 0.9 days). During the attendance period, they were leaving the nest for several short trips each night; the duration of these trips, the total time spent outside the nest per night, and the number of trips per night did not differ between years. However, these variables did increase with increasing age of the young (though the number of trips per night increased only during the last week of the females' stay on the nests). Two types of female parental strategies were recorded after the end of brood attendance period: in 2004 when food was abundant, most of the females left their broods, whereas in 2006 when food was scarce, most of the females continued parental care and took part in the feeding of nestlings. The reproductive success was correlated negatively with both the total number of prey items and the proportional contribution of the females to nestling feeding. These results support the hypothesis that if the ecological conditions are such that the offspring can be raised by a single parent, its mate may abandon the clutch or brood and increase its fitness by sequential polygamy (polyandry/polygyny) during a single breeding season.
Celem artykułu jest podsumowanie wyników inwentaryzacji sów prowadzonej w latach 2003–2010 na obszarach leśnych zachodniej części Pogórza Przemyskiego i porównanie uzyskanych wyników z dotychczasowymi danymi o liczebności i rozmieszczeniu sów na tym terenie. W trakcie badań stwierdzono 6 gatunków sów. Najliczniejszym gatunkiem był puszczyk uralski Strix uralensis, który występował w wysokim zagęszczeniu 5,2–7,3 teryt./10 km2. Zagęszczenia puszczyka zwyczajnego Strix aluco były o połowę niższe – 2,8–4,0 teryt./10 km2. Nowe gatunki dla Pogórza Przemyskiego, notowane tu dopiero po 2000 roku to sóweczka Glaucidium passerinum i włochatka Aegolius funereus. Ich zagęszczenia są stosunkowo niskie i wynoszą odpowiednio 0,5 teryt./10 km2 i 1,0 teryt./ 10 km2. Nielicznie występowały również uszatka Asio otus i pójdźka Athene noctua, ale ich zagęszczenia po uwzględnieniu terenów rolnych i wiejskich mogą się okazać wyższe, gdyż ptaki te są bardziej związane z obszarami rolniczymi. W trakcie badań na Pogórzu Przemyskim nie udało się zlokalizować ani jednego terytorium puchacza Bubo bubo. Udokumentowano, iż puszczyk zwyczajny zajmuje na omawianym obszarze mozaikę środowisk w niższych położeniach, a puszczyk uralski wyżej położone zwarte lasy jodłwo-bukowe i bukowe. Sóweczkę i włochatkę spotykano w jedlinach występujących w środkowej części stoków, a uszatkę głównie na obrzeżach lasu. Pójdźki zaś obserwowano w łęgu wierzbowym porastającym dolinę potoku. W zespole sów leśnych Pogórza Przemyskiego odnotowano regres gatunków puszczańskich (puchacz i puszczyk zwyczajny) i dominację sów o zasięgu borealno-górskim (puszczyk uralski, sóweczka i włochatka)