Praca dotyczy modelowania przepływu ciepła w wybranych materiałach periodycznie niejednorodnych. Zastosowano technikę uśredniania tolerancyjnego do skonstruowania modelu uśrednionego przewodnictwa cieplnego dla materiałów periodycznie warstwowych. Otrzymano układ równań, który będzie prostszy do rozwiązania niż klasyczny układ równań Fouriera. Ponadto przedstawiono rozwiązania analityczne wybranych zagadnień początkowo-brzegowych oraz zweryfikowano je doświadczalnie
Obecnie znanych jest wiele metod służących do analizy toksyn sinicowych. Jednymi z prostszych są metody biotestowe określające ogólną toksyczność próbki zakwitu tj. biotesty na myszach czy bezkręgowcach. Pozwalają one na oszacowanie potencjalnego zagrożenia wynikającego z obecności zakwitów w zbiorniku. Bardziej dokładnymi metodami są tzw. biotesty: inhibicji fosfataz białkowych (PP1A, PP2A) oraz immunobiotest ELISA. Pozwalają one na ilościowe wykrywanie hepatotoksyn sinicowych na bardzo niskim poziomie (pg), co pozwala na wykrywanie mikrocystyn w próbkach wody bez potrzeby ich wcześniejszego zatężania. Zarówno do analizy jakościowej jak i ilościowej toksycznych zakwitów sinicowych, ze względu na wysoką ich toksyczność oraz niskie stężenia, znalazły szerokie zastosowanie metody chromatograficzne oparte głównie na wysokosprawnej chromatografii cieczowej HPLC (ang. high performance liquid chromatography) oraz na znacznie bardziej wyrafinowanych technikach takich jak na przykład chromatografia cieczowa w połączeniu z detekcją masową (LC-MS). Metodą najczęściej stosowaną do jakościowej i ilościowej analizy toksyn sinicowych jest wysokosprawna chromatografia cieczowa z detekcją diodową (HPLCDAD), która pozwala na identyfikację mikrocystyn w oparciu o ich charakterystyczne widma absorpcji przy analitycznej długości fali 238 nm. Praca stanowi przegląd metod analitycznych stosowanych powszechnie w oznaczaniu mikrocystyn.
Toksyczne zakwity sinic są powszechną konsekwencją eutrofizacji zbiorników i jezior. Ze względu na dużą aktywność toksyn sinicowych bardzo ważne jest ich kompleksowe monitorowanie obejmujące metody biologiczne i chemiczne. Obecne badania dążą do optymalizacji warunków przeprowadzania biotestów. Prezentowana praca miała na celu modyfikację standardowych warunków przeprowadzania testów Artoxkit M i Thamnotoxkit FTM w celu znalezienie warunków podwyższających wrażliwość testowanych organizmów na ekstrakty sinicowe. Otrzymane wyniki wykazały, iż najwyższą efektywność dla Artoxkit M stwierdzono w wariancie z wydłużonym czasem inkubacji do 48 h w 25°C. Wariant z 24 h inkubacją w temperaturze 27oC w ekstrakcie zawierającym metanol okazał się najbardziej efektywny dla Thamnotoxkit FTM.
Endothelial dysfunction plays an important role in the development of atherosclerosis. Elastin-derived peptides (EDP), hyperglycemia, hypercholesterolemia and oxidized LDL have a proven proatherosclerotic potential. Nitric oxide generated by endothelial nitric oxide synthase (eNOS; EC 1.14.13.39) is an important vasorelaxant. Here we studied the influence of those proatherosclerotic factors on eNOS gene and protein expression in artery-derived endothelial cells. Human umbilical artery endothelial cells (HUAEC) were incubated with or without: glucose (270 mg/dl), LDL (200 mg/dl), oxidized LDL (oxLDL 25 mg/dl) or κ-elastin (0.5 and 2.5 µg/ml). Gene expression was assessed by real time RT-PCR, whilst the eNOS protein by ELISA. In cells incubated with 2.5 µg/ml of κ-elastin, a 31 % increase of eNOS mRNA expression was observed, but the protein level remained unchanged. OxLDL, LDL and glucose decreased the eNOS protein level by 74 %, 37 % and 29 %, respectively. OxLDL decreased eNOS mRNA by 42 %. LDL non-significantly decreased eNOS mRNA expression. An elevated glucose level did not affect the eNOS mRNA expression. Hyperglycemia and an elevated level of LDL, particularly oxLDL, decreased the level of eNOS protein in endothelial cells. As κ-elastin did not decrease the expression of eNOS gene in HUAEC, the proatherogenic properties of elastin-derived peptides are unlikely to be due to their influence on eNOS.
The application of ecohydrology principles as part of Integrated Water Resources Management (IWRM) has the potential to enhance the resilience of a catchment to anthropogenic impacts. Linking this approach with an understanding of water users and social and economic conditions in a given region, provides a foundation for the development of system solutions. Improving the quality of the environment, and the ecosystem services provided, can be a driver of new employment opportunities that contribute to both the overall economy of a region and sustainability. With these goals in mind, the paper presents a four-step approach for implementation of ecohydrology principles in IWRM, including a) monitoring of threats, b) analysis of the cause-effect relationships, c) development of methods, and d) system solutions. This approach was formulated and tested within a UNESCO-IHP and UNEP-IETC Demonstration Project on the Pilica River in Poland. This project aims to support fulfilment of Poland's obligations Resulting form the EU Water Framework Directive and other European directives, and constitutional obligations for sustainable development. Attempts to transfer lessons learned to other catchments and socio-ecological systems (such as urban catchments) are highlighted.
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.