Przedstawiono wyniki badań z doświadczenia wazonowego nad wpływem trzech dawek soli miedzi dodanej do podłoża (0,5, 2,5, 12,5 mmol‧kg⁻¹) na aktywność fosfataz w glebie i roślinie. Doświadczenie przeprowadzone zostało na glebie zaliczanej do czarnych ziem wytworzonych z gliny lekkiej. Rośliną testową była pszenica jara odmiany ‘Torca’. Analizy aktywności enzymów glebowych i roślinnych wykonano w różnych fazach rozwojowych roślin: w fazie 3. liścia, krzewienia, strzelania w źdźbło, kłoszenia i kwitnienia. Aktywność fosfataz w roślinie zmieniała się w trakcie doświadczenia. Obecność azotanu miedzi w podłożu, zwłaszcza w początkowym okresie doświadczenia, wpłynęła stymulująco na aktywność fosfatazy kwaśnej i zasadowej w roślinie. W fazie krzewienia zaznaczył się niewielki wpływ inhibitujący najwyższej dawki soli 12,5 mmol‧kg⁻¹ gleby, a podczas fazy strzelania w źdźbło i kolejnej obserwowanej fazie rozwojowej pszenicy wyraźny wpływ inhibitujący przy stężeniu azotanu miedzi 2,5 i 12,5 mmol‧kg⁻¹ gleby. Z kolei w glebie zaobserwowano stymulujący wpływ azotanu miedzi zastosowanego w najniższym stężeniu (0,5 mmol‧kg⁻¹ gleby) podczas fazy krzewienia. W pozostałych fazach rozwojowych pszenicy odnotowano inhibitujący wpływ wszystkich dawek soli miedzi na aktywność fosfatazy kwaśnej i zasadowej w glebie.