W niniejszej pracy podjęto próbę podsumowania obserwacji lęgów mieszanych oraz hybrydów dzięciołów białoszyjego Dendrocopos syriacus (Hempr. et Ehrenb. 1833) i dużego Dendrocopos major (Linnaeus, 1758). Zgromadzono i scharakteryzowano łącznie 17 takich przypadków, których najwięcej zarejestrowano w południowo-wschodniej (N = 7) i północno-wschodniej części kraju (N = 4). Wśród 8 przypadków par mieszanych obu dzięciołów w 7 obserwacjach samicą w parze był białoszyi, a tylko w jednym – duży. Odnotowano także 11 lotnych osobników wykazujących cechy mieszańców międzygatunkowych. W artykule przedstawiono również cechy identyfikacyjne dzięciołów dużego i białoszyjego oraz ich hybrydów. Wśród udokumentowanych lub opisanych przypadków obserwacji mieszańce wykazywały podobny udział cech obydwu gatunków, a nieco rzadziej cechy pośrednie. Analiza zespołu stwierdzonych cech wskazuje na dużą zmienność obserwowanych hybrydów i ich wyglądu oraz głosu. Obrazuje również niewielką liczbę dobrze udokumentowanych lub opisanych spotkań takich ptaków. Te fakty, a także brak precyzyjnie określonego przebiegu zasięgu hybrydyzacji jak również powody kontynuowania powyższego zjawiska wskazują na dalszą potrzebę badań
W latach 2004–2006 w ostoi ptaków Natura 2000 – Zlewnia Górnej Huczwy (woj. lubelskie) oceniono liczebność par lęgowych dzięcioła białoszyjego – gatunku zadomowionego tu po niedawnej ekspansji. Na obszarze około 65 km2 wykazano gniazdowanie 20–29 par, można więc uznać, że jest to jedna z najważniejszych ostoi tego gatunku w Polsce. Dzięcioł białoszyi wyraźnie preferuje zadrzewienia pochodzenia antropogenicznego i zdecydowanie unika obszarów leśnych. Najczęściej jego rewiry lęgowe były zlokalizowane w starych sadach (55,5%), a rzadziej wzdłuż przydrożnych alei, szpalerów i w grupach drzew. Tylko sporadycznie notowany w parkach i na pojedynczo rosnących drzewach. Dla ochrony dzięcioła białoszyjego najważniejsze jest zachowanie przydomowych sadów i alei drzew
The nesting preferences including both habitat and nest site characteristics of Syrian Woodpeckers in the agricultural landscape were assessed based on 69 nest sites described. Orchards were the preferred tree stand of the woodpecker, where 58% of its nests were located. The average diameter of tree in which the woodpeckers nested was much higher than the average trees available in territories (47.4 cm and 32.5 cm respectively). The condition of the nest trees was worse than the average trees present in the territories of the birds. Amongst Syrian Woodpecker nesting habitats, only orchards had a worse state of health compared to trees growing in groups, rows or forests. Apple trees Malus domestica with 43.5% of nest sites were also in worse health condition compared to willows Salix spp. (20.3% of nest sites), poplars Populus spp. and walnut trees Juglans regia. The average height of trees with nest holes was 11.3 m and the average height of nest hole placement was 4.2 m. The Syrian Woodpecker is an ecologically flexible species, but it requires trees with larger diameter trunks that are in poorer health as nest trees, such as, for example, apple trees or soft wood trees such as willows. The protection of non-forest tree stands dominated by these species and orchards, which are preferred by this bird, may be important to maintain the Syrian Woodpecker in the agricultural landscape.