Ograniczanie wyników

Czasopisma help
Autorzy help
Lata help
Preferencje help
Widoczny [Schowaj] Abstrakt
Liczba wyników

Znaleziono wyników: 58

Liczba wyników na stronie
Pierwsza strona wyników Pięć stron wyników wstecz Poprzednia strona wyników Strona / 3 Następna strona wyników Pięć stron wyników wprzód Ostatnia strona wyników

Wyniki wyszukiwania

help Sortuj według:

help Ogranicz wyniki do:
Pierwsza strona wyników Pięć stron wyników wstecz Poprzednia strona wyników Strona / 3 Następna strona wyników Pięć stron wyników wprzód Ostatnia strona wyników
Opracowano metodą elektroforetycznego oznaczania pozostałości nifursolu w tkankach jadalnych indyków (mięśnie, skóra z tłuszczem, wątroba i nerki). Przeprowadzono walidacją całej procedury oznaczania nifursolu; limit wykrywalności ustalono na 7 g/kg w badanych tkankach. Przedstawiona metoda jest specyficzna, precyzyjna, czuła i wystarczająco dokładna do oznaczania pozostałości leków weterynaryjnych w tkankach pochodzenia zwierzęcego.
W opracowaniu przedstawiono model matematyczny pozwalający na określenie nakładów energetycznych, eksploatacyjnych i ekonomicznych ponoszonych na zbiór i zakiszanie całych roślin kukurydzy z uwzględnieniem strat powstających podczas poszczególnych operacji.
Opracowano elektroforetyczne metody oznaczania i określono stopień pozostałości leków przeciwbakteryjnych w tkankach jadalnych zwierząt. Przeprowadzone badania dotyczyły: amoksycyliny, doksycykliny, streptomycyny, tiamfenikolu, florfenikolu, enrofloksacyny, ciprofloksacyny i norfloksacyny. Badaniami objęto takie tkanki jak: mięśnie, nerki, wątrobę oraz skórę wraz z tłuszczem drobiu i świń. Przedstawione metody charakteryzują się dobrą wydajnością, powtarzalnością i dokładnością oznaczenia, a nakład pracy jest relatywnie mniejszy od tych opisanych w literaturze.
Opracowano metodą oznaczania iwermektyny w surowicy i tkankach jadalnych zwierząt z zastosowaniem elektroforezy kapilarnej, którą poddano ocenie statystycznej. Proces walidacji uwzględniał następujące elementy: liniowość w zakresie od 1 do 20 µg/kg, czułość, specyficzność, dokładność i precyzję metody. Odzysk analitu w procesie ekstrakcji wynosił 80,2%. Granicę wykrywalności ustalono na 0,3 µg/kg a oznaczalności ilościowej na 1 µg/kg.
Badania symulacyjne przeprowadzono z wykorzystaniem opracowanego modelu matematycznego w celu określenia jednostkowych nakładów zużycia paliwa, robocizny i kosztów w odniesieniu do jednostki powierzchni, masy materiału podczas zbioru i w odniesieniu do jednostki masy suchej substancji. Uwzględniono przy tym straty ilościowe, jak również pomijane dotychczas straty jakościowe wynikające z nierozdrobnienia ziaren kukurydzy. W badaniach symulacyjnych określono nakłady ponoszone na zbiór z zastosowaniem sieczkarni samojezdnej i przyczepianej oraz zakiszaniem sieczki z kukurydzy w pryzmie. W porównywalnych warunkach prowadzenia symulacji, koszt całkowity w przypadku zbioru sieczkarnią samojezdną wyniósł 16 zł∙GJ NEL-1 gotowej paszy i był o 42% mniejszy niż koszt zbioru z zastosowaniem sieczkarni przyczepianej.
Przeprowadzono symulacje w celu określenia nakładów przy zbiorze kukurydzy sieczkarnią samojezdną i ze składowaniem sieczki: w pryzmie naziemnej, w pryzmie na płycie betonowej, w silosie przejazdowym oraz w worku foliowym. Koszty jednostkowe wyniosły odpowiednio: 59,60; 83,50; 87,60; 79,30 zł∙t-1 s.m.
Pierwsza strona wyników Pięć stron wyników wstecz Poprzednia strona wyników Strona / 3 Następna strona wyników Pięć stron wyników wprzód Ostatnia strona wyników
JavaScript jest wyłączony w Twojej przeglądarce internetowej. Włącz go, a następnie odśwież stronę, aby móc w pełni z niej korzystać.