Wyniki wyszukiwania - AGRO

1

Polskie miasta w warunkach konkurencyjnosci

100%

Wysocka E.

Człowiek i Środowisko

|

2000

|

tom 24

|

nr 1

53-61

W wyniku zmian ustrojowych, globalizacji oraz procesów integracyjnych z Unią Europejską - miasta polskie znalazły się w nowej sytuacji. Władze samorządowe miast stały się podmiotem odpowiedzialnym za rozwój gospodarczy i stworzenie korzystnych warunków życia dla swoich mieszkańców. Wypełnienie tego zadania wymaga podniesienia konkurencyjności poszczególnych jednostek miejskich, która pozwoli na przyciągnięcie inwestorów krajowych i zagranicznych. Miasto konkurencyjne to miasto posiadające: rozwiniętą i zróżnicowaną strukturę gospodarki, wysoką dynamikę zmian strukturalnych oraz zdolność do osiągania sukcesu w rywalizacji gospodarczej. Konkurencyjność cechuje: - wzrost wymagań jakościowych oferowanych produktów i usług, - różnorodność poszerzająca pole wyboru zindywidualizowanego społeczeństwa, - promowanie nowości wzmacniającej zainteresowanie rynkiem zbytu i kreującej nowej potrzeby. Te cechy konkurencyjności w skumulowanej postaci wpływają na postępowanie podmiotów gospodarczych i styl życia społeczeństwa, a więc bezpośrednio lub pośrednio na sferę gospodarczą, społeczną, ekologiczną i szeroko pojętą infrastrukturę techniczną. Eksponowanie dziedzictwa kulturowego oraz dbałość o estetykę przestrzeni publicznych jest najbardziej widoczną wizytówką miasta decydującą w ostatecznym efekcie o jego atrakcyjności. Kształt i stan zagospodarowania przestrzennego miasta wpływa na jego konkurencyjność w wymiarze krajowym i międzynarodowym. Miasta współzawodniczą między sobą pod względem: otwartości i kontaktów, warunków obsługi, pobudzania innowacyjności, tworzenia rynków zbytu oraz eksponowania walorów dziedzictwa kulturowego. Spełnienie tych standardów wiąże się z wielkością, położeniem oraz związkami miasta z otoczeniem. Wyposażenie umów w urządzenia służące różnym formom kontaktów jest w Polsce zróżnicowane, tj. od kontynuacji tradycji w tym zakresie (Kraków, Poznań), poprzez tworzenie nowych zespołów i urządzeń (Kielce), do przewidywania ich budowy w najbliższym czasie (Warszawa, Bydgoszcz). Dobrze na przyszłość rokuje rozwój układów sieciowych infrastruktury otoczenia biznesu, powstających w wyniku wspólnych wysiłków zainteresowanych instytucji i samorządów lokalnych. Miasta również w coraz większym stopniu doceniają wiodącą rolę znaczenia szkolnictwa wyższego i nauki, umożliwiających powstawanie ośrodków innowacyjności o różnym charakterze. Jednak pod tym względem (poza Krakowem) zaawansowanie miast polskich jest w porównaniu z miastami europejskimi niedostateczne. Natomiast dynamicznie rozwija się sieć obsługi ludności składająca się z nowoczesnych centrów handlowych, wielofunkcyjnych obiektów usługowych oraz ciągów pieszych zorganizowanych w najbardziej atrakcyjnych częściach miasta. W dobrze rozumianym interesie miast samorządy lokalne starają się konsekwentnie poprawiać standardy zamieszkania i eliminować zdekapitalizowaną część zasobów komunalnych, a także stwarzać atrakcyjne warunki dla wypoczynku mieszkańców. Miasto jako organizm żywy kumuluje wszystkie wymienione wyżej elementy zagospodarowania wpływające na podnoszenie konkurencyjności. Wymiar przestrzenny konkurencyjności, mający swoje odbicie w polityce przestrzennej powinien być rozpatrywany w trzech aspektach, tj. terytorialności, zróżnicowań przestrzennych i koncentracji potencjału. Terytorialność wyraża się w czterech skalach - międzynarodowej, krajowej, regionalnej i lokalnej. Do konkurencji międzynarodowej aspi- ruje już dzisiaj dziewięć największych miast polskich, tj. Warszawa, Kraków, Poznań i i Gdańsk, a także: Wrocław, Łódź, Szczecin, ; Lublin i Katowice. Duże szanse na polu konkurencyjności mają również byłe miasta wojewódzkie, które w okresie ostatnich 25 lat zdołały wzmocnić swój potencjał. Nowe podejście do planowania przestrzennego, uwzględniające warunki i wymagania konkurencyjności, oznaczają konieczność modyfikacji problematyki planów zagospodarowania przestrzennego w sposób, który umożliwi właściwe ich wykorzystanie jako instrumentu rozwoju lokalnego i regionalnego. Planowanie przestrzenne tworzy bowiem stabilne ramy rozwoju, redukując znacząco stopień ryzyka nieodmiennie towarzyszący konkurencyjności.

2

Problemy gospodarki wodami opadowymi w miastach.

100%

Pawlowska K.

Człowiek i Środowisko

|

2002

|

tom 26

|

nr 1-2

143-156

W niniejszym artykule przedstawiono główne problemy, w tym bariery modernizacji i rozwoju miast oraz propozycje i kierunki rozwiązań w zakresie szeroko rozumianej gospodarki wodami opadowymi. W celu zidentyfikowania problemów wykorzystano przede wszystkim wyniki własnego badania ankietowego. Objęło ono 50 miast wybranych losowo, przy czym największą liczbę ankiet skierowano do grupy miast największych, tj. powyżej 100 tys. mieszkańców. Specyfika tematu powoduje, że największe problemy i konflikty występują w dużych miastach i to najczęściej starych, gdzie dodatkowo coraz ostrzej pojawia się zjawisko pogarszania niezawodności działania systemów i obniżania standardów usług. Do tego dochodzi problem wysokiej intensywności zabudowy i stopnia wykorzystania terenów, bardzo często charakter zabytkowy śródmieścia, problemy związane z melioracjami miejskimi i odwodnieniem dróg, przeciążenie hydrauliczne systemów kanalizacyjnych i komunalnych oczyszczalni, brak odbiorników ścieków lub ich wymagana szczególna ochrona, brak rezerwy terenu pod nowe sieci i urządzenia itd. W warunkach zasadniczych przemian normalizujących zasady przekształceń organizacyjno-prawnych i własnościowych dotychczasowych przedsiębiorstw komunalnych powstała okresowo wyraźna luka w zakresie zarządzania i eksploatacji kanalizacji deszczowej. Zasadniczym problemem w miastach, gdzie funkcjonuje kanalizacja mieszana (tj. ogólnospławna i rozdzielcza), jest częsty brak jednolitej struktury organizacyjnej w zakresie odprowadzania wód opadowych oraz fakt wyłączania kanalizacji deszczowej z gestii wyspecjalizowanych przedsiębiorstw wodociągów i kanalizacji. Administratorami kanalizacji deszczowej w miastach są również Miejskie Zarządy Dróg lub np. Zarządy Melioracji Komunalnych. Wynika to z faktu, że gospodarka wodami opadowymi w miastach ma charakter wieloaspektowy i wiąże się ściśle z melioracją i odwodnieniem dróg. Ścisłe powiązania występują również z ochroną środowiska wodnego, tj. z ochroną wód powierzchniowych i środowiska gruntowo-wodnego. Zasadniczym problemem w wielu miastach jest istnienie kilku jednostek administrujących ciekami, które stanowią odbiorniki wód opadowych. Generalnie - jak podkreślali ankietowani - kanalizacja deszczowa wymaga uporządkowania przede wszystkim w zakresie organizacji, zarządzania, eksploatacji i finansowania oraz stosowania prawidłowych rozwiązań w sferze techniczno-technologicznej. Poważnym utrudnieniem jest fakt, że gospodarka wodami opadowymi, podobnie jak cala gospodarka wodno-ściekowa, musi być rozpatrywana w układzie zlewniowym, podczas gdy działalnos'ć gmin ogranicza się jedynie do granic administracyjnych miasta. Głównymi kierunkami działań w zakresie rozwoju kanalizacji deszczowej powinno być dążenie do: - obniżania ilości wód opadowych trafiających do kanalizacji i bezpośrednio do wód powierzchniowych poprzez stosowanie lokalnej retencji i infiltracji do gruntu, - zmniejszenia zanieczyszczenia ścieków przez działania prewencyjne w zlewni, - ograniczenia zanieczyszczenia ścieków w miejscach ich powstawania - dotyczy to głównie wód opadowych i roztopowych pochodzących z powierzchni zanieczyszczonych, tj. z terenów przemysłowych, składowych, usługowo-handlowych, baz transportowych i paliwowych, a także dróg i parkingów o trwałej nawierzchni, - stosowania urządzeń retencjonujących oraz podczyszczających spływy opadowe z wykorzystaniem procesów: sedymentacji, flotacji, filtracji i rozkładu biologicznego w glebie, - intensyfikacji procesu samooczyszczania się wody w odbiornikach ścieków. W przypadku systemów kanalizacyjnych rozwiązaniem optymalnym byłaby zmodyfikowana kanalizacja ogólnospławna bądź kanalizacja deszczowa, gdzie doprowadzane byłyby tylko wody opadowe silnie zanieczyszczone. Wody nie wymagające oczyszczania powinny być retencjonowane i ponownie wykorzystywane, bądź rozsączane bezpośrednio w miejscu ich powstawania, odprowadzane do centralnego miejsca ich rozsączania lub w ostateczności do wód powierzchniowych, zuwzględnieniem opóźnienia ich spływu. Właściwym kierunkiem rozwiązań jest rozszerzanie zasięgu obsługi przez systemy półrozdzielcze z separatorami umożliwiającymi odprowadzenie pierwszej fali zanieczyszczeń z kanalizacji deszczowej do oczyszczalni ścieków.

3

Zrównoważony rozwój miasta - wybrane sposoby pojmowania, koncepcje i modele

80%

Mierzejewska L.

Problemy Rozwoju Miast

|

2015

|

tom 12

|

nr 3

Od czasu pojawienia się koncepcji zrównoważonego rozwoju jest on przyjmowany na różnych szczeblach organizacji terytorialnej, w tym także na poziomie miasta, jako podstawa wszelkich działań. Każdy szczebel planowania rozwoju ma jednak swoją specyfikę, podobnie zresztą jak poszczególne jednostki terytorialne w ramach danego szczebla. Dotyczy to między innymi miast, w szczególności dużych, w odniesieniu do których, ze względu na złożoność występujących w nich relacji oraz specjalną rolę, jaką odgrywają w systemie osadniczym, zrównoważony rozwój musi być rozumiany nieco inaczej niż w przypadku innych jednostek terytorialnych. Celem niniejszego artykułu jest wskazanie na taki sposób pojmowania zrównoważonego rozwoju, który odpowiada specyfice miasta, a także przegląd wybranych koncepcji i modeli prowadzących do realizacji założeń zrównoważonego rozwoju miasta.

4

Powiat pruszkowski

80%

Konopka B.

Wieś Mazowiecka. Wojewódzki Ośrodek Doradztwa Rolniczego w Warszawie

|

2001

|

nr 10

21

5

Zanieczyszczenia komunikacyjne duzych aglomeracji miejskich na przykladzie Krakowa

80%

Janowski M., Turzanski K. P.

Ochrona Powietrza i Problemy Odpadów

|

1994

|

tom 28

|

nr 1

12-15

6

Logistyczny trend rozwoju miasta

80%

Kowerski M.

Wiadomości Statystyczne

|

2008

|

tom 53

|

nr 11

7

Nowe determinanty ksztaltujace obszary srodmiejskie w warunkach transformacji ustrojowej

80%

Kochanowska D.

Biuletyn PAN. Komitet Przestrzennego Zagospodarowania Kraju

|

1996

|

nr 175

117-127

8

Cityscape scrapers - kontrowersyjne obiekty architektury wspolczesnej w krajobrazie miejskim jako elementy ogniskujace rozwoj rekreacji i turystyki

80%

Sykta I.

Nauka Przyroda Technologie. Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu

|

2009

|

tom 03

|

nr 1

9

Ksztaltowanie systemu przyrodniczego malego miasta dla zrownowazenkia jego rozwoju

80%

Stachowicz K.

Człowiek i Środowisko

|

2000

|

tom 24

|

nr 1

79-88

Na wstępie przytoczono liczne akty prawne obowiązujące w Polsce, w świetle których podejmowanie działań politycznych, społecznych i gospodarczych, zmierzających do rozwoju miasta, jest uwarunkowane zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych. Zwrócono uwagę na zachodzące zmiany w planowaniu przestrzennym w Europie oraz na opracowaną w IGPiK w Warszawie koncepcję systemu przyrodniczego miasta (Szulczewska, Kaftan 1996). Zawarta tam metoda kształtowania systemu przyrodniczego została opracowana na podstawie uwarunkowań przyrodniczych występujących w dużych miastach. Krótkie omówienie tej metody przedstawiono w pkt. 2. Celem niniejszego artykułu była próba dostosowania tej metody do warunków małego miasta oraz sformułowanie wniosków metodycznych, wynikających z tych doświadczeń. Zasadnicza część artykułu (pkt. 3) została poświęcona omówieniu wyników identyfikacji i kształtowania systemu przyrodniczego miasta. Jako obiekt badań wybrano miasto Krzeszowice, zamieszkiwane przez ok. 8500 mieszkańców, o powierzchni 737 ha, z czego tylko połowa ma charakter miejski. W artykule przedstawiono najważniejsze cechy Krzeszowic (pkt. 3.1.), wyodrębniono 3 typy geo- kompleksów (pkt. 3.2. oraz rys. 1), dokonano identyfikacji systemu przyrodniczego miasta, wyróżniając jego elementy strukturalne: obszary węzłowe, węzły, korytarze i sięgacze (pkt. 3.3.), określono bariery atropogeniczne dla przepływu energii, materii i informacji (rys. 2). Wyodrębniono także obszary wspomagające system oraz wymagające zasilania z systemu (pkt. 3.4.). W zakresie kształtowania systemu przyrodniczego miasta wyróżniono obszary wymagające rehabilitacji oraz obszary wymagające ochrony (pkt. 3.5., rys. 2). Kolejnym krokiem było wskazanie obszarów do zabudowy, z uwzględnieniem obiektów nieuciążliwych i uciążliwych (mimo zastosowanych rozwiązań ochronnych) dla człowieka i środowiska przyrodniczego (rozdz. 3.6.). Część badawczą kończy prognoza rozwoju systemu przyrodniczego miasta (rozdz. 3.7.). W końcowej części artykułu zawarto wnioski metodyczne, wskazujące z jednej strony na „elastyczność" metody kształtowania systemu przyrodniczego miasta, opracowanej przez zespół pod kierunkiem Szulczewskiej i Kaftana (1996), a z drugiej - na konieczność jej adaptacji do warunków małego miasta. W przypadku małego miasta struktura systemu przyrodniczego może zasadniczo różnić się od struktury typowej dla dużego miasta, opisanej przez Szulczewską i Kaftana (1996). Dla przykładu: w małym mieście najcenniejsze elementy systemu przyrodniczego mogą znajdować się poza granicami administracyjnymi miasta, może powstać konieczność kształtowania dróg migracji (strumieni), sięgających poza te granice, mogą nie występować na tyle zróżnicowane warunki fizjograficzne, aby można było wyróżnić podsystemy klimatyczne, hydrologiczne i biologiczne. Doświadczenia zdobyte w pracach nad strukturą przestrzenną małego miasta wskazują, iż niezbędne jest zachowanie toku postępowania, zaproponowanego przez autorów koncepcji systemu przyrodniczego miasta. Jednakże system ten należy tworzyć indywidualnie, wprowadzając nawet duże zmiany strukturalne i funkcjonalne.

10

Koncepcja dlugofalowej polityki ekologicznej dla miasta Bydgoszczy

80%

Spiewakowski E. R.

Ekologia i Technika

|

1995

|

tom 03

|

nr 1

4-8

11

Wspolczesny stan srodowiska przyrodniczego Krakowa i kierunki jego zmnian [wstepny zarys problematyki]

80%

Drzal M., Kleczkowski A. S.

Studia Ośrodka Dokumentacji Fizjograficznej

|

1996

|

tom 24

9-19

12

Analiza uszkodzen sieci wodociagowej miasta Plocka w 2001 roku

80%

Dawidowicz J., Podwojci P., Mikolajczyk M.

Zeszyty Naukowe. Politechnika Białostocka. Nauki Techniczne. Inżynieria Środowiska

|

2003

|

tom 16

|

nr 1

117-122

13

Pomiedzy dwoma wielkimi blokami

80%

Patoczka P.

Aura

|

1995

|

nr 12

12-13

Districts with large blocks of flats have become a significant part of Polish towns. They will remain a basic housing resource for many years, undergoing all kinds of changes, wear and necessary transformations. The majority of them inspire formal and functional objections and make a glaring impression of poverty. These groups, called blockscapes, require improvement. There are two approaches to this: makeshift remodelling and complete reconstruction of these housing districts. The author favours the second option, justifying architectural and landscape design for rearrangement of the area within these districts.

14

Miasto Nowy Targ. Studium uwarunkowan i kierunkow zagospodarowania przestrzennego

80%

Modzelewska M.

Człowiek i Środowisko

|

1998

|

tom 22

|

nr 4

311-326

Miasto Nowy Targ (pow. około 50 km2) położone częściowo w centralnej części Kotliny Nowotarskiej, a częściowo w obrębie Gorców - wg wszelkich badań źródłowych -jest historycznym ośrodkiem Podhala. Region ten położony w środkowej części Karpat Polskich i w ich części uznanej za górską w zasadzie jest jednolity pod względem specyfiki społecznej, kulturowej i gospodarczej. Wyjątkowe położenie Nowego Targu w centrum funkcjonalno-przestrzennego układu obszarów chronionych Podhala (Parki Narodowe - Tatrzański, Babiogórski, Gorczański i Pieniński oraz rezerwat torfowiska wysokiego „Bór na Czerwonym") stanowi podstawowe uwarunkowanie rozwoju przestrzennego miasta.

15

Zastosowanie miary syntetycznej w ocenie stopnia zanieczyszczenia powietrza atmosferycznego na terenach miejskich

80%

Nowak E., Tracz J.

Wiadomości Statystyczne

|

1992

|

tom 37

|

nr 02

18-21

16

Podatnosc erozyjna gleb miejskich w swietle ich wlasciwosci

80%

Greinert A.

Folia Universitatis Agriculturae Stetinensis. Agricultura

|

2001

|

tom 87

49-53

17

Stosunki "wieś - miasto" w sytuacji kryzysowej: napięcia czy konflikt?

80%

Halamska M.

Wieś i Rolnictwo

|

1983

|

nr 3

18

Mozliwosci poprawy jakosci srodowiska miejskiego w okresie koniunktury inwestycyjnej

80%

Glowacka I.

Człowiek i Środowisko

|

2000

|

tom 24

|

nr 1

89-98

Artykuł przedstawia analizę współczesnych zagrożeń warunków życia w miastach wynikających ze zmian ekonomicznych i silnej presji inwestycyjnej, na przykładzie procesów zachodzących w ostatnich latach w Warszawie. Prezentowany punkt widzenia przyrodnika dotyka nie tylko problematyki tradycyjnie uznawanej za przyrodniczą, ale także przyczyn negatywnych zmian środowiska przyrodniczego miasta. Specyficzny krajobraz miejski jest przykładem środowiska najsilniej ze wszystkich układów ekologicznych kształtowanego przez gospodarkę człowieka w kierunku jak najlepszego dostosowania do mieszkania, pracy i całego cyklu życiowego dużej grupy ludzi na dość niewielkiej powierzchni, w proporcji do liczby ludności. De facto jest to siedlisko życia „społeczeństwa zurbanizowanego". Próba zaspokojenia potrzeb komfortu życia jest siłą napędzającą rozwój techniczny, technologiczny w zakresie kształtowania struktury miasta. Wzrost zainwestowania terenu narzuca potrzebę oszczędnego wykorzystywania przestrzeni ze względów ekonomicznych, co z kolei wymusza dalszy postęp technologiczny. Wszystkie te działania przysłaniają coraz pilniejszą potrzebę ochrony komfortu środowiskowego, zapewniającego warunki życia człowieka jako organizmu. Estetyka urbanistyczna coraz bardziej odbiega od naturalnych potrzeb estetycznych i zdrowotnych mieszkańców, które w miarę wzrostu mobilności uzyskiwanej przez rozwój komunikacji miejskiej i wzrost liczby samochodów - są zaspokajane doraźnie poza miastem podczas niedzielnych wycieczek z rodziną do lasu, na terenach często dość odległych. Ze struktury centrów miast znikają wszystkie te fragmenty terenów porośniętych roślinnością, które nie są chronione jako zabytki kultury, a i te są coraz bardziej izolowane przez otaczającą je zabudowę i ubywa ich powierzchni. Jakość środowiska życia organizmu ludzkiego - warunki klimatyczne, aerosanitarne i akustyczne są pochodną intensywności zabudowy, nasycenia terenu komunikacją i infrastrukturą, oraz efektów zmian warunków siedliska wywołanych przez zainwestowanie. Już obecnie warunki panujące w miastach daleko odbiegają od optimum warunków dla organizmu ludzkiego. Hałas, zapylenie i zanieczyszczenie powietrza, przesuszenie, silne pola elektromagnetyczne itp. to znakomicie znane efekty oddziaływania zagęszczonych centralnych części miast. Zmiany ekonomiczne i koniunktura inwestycyjna obecnie ma nieco inny charakter niż w poprzednich dziesięcioleciach. Następuje wyraźna tendencja do intensyfikacji wykorzystania przestrzeni i hamowanie rozrastania się powierzchniowego miast. Także rolę istotnego czynnika stymulującego rozwój, zamiast przemysłu - jak to miało miejsce w poprzednich dziesięcioleciach, stanowi obecnie rozwój wielkokubaturowych budynków banków, centrów biznesu, biurowców, centrów handlowych oraz okazałe gmachy użyteczności publicznej. Oprócz obiektów handlowych lokalizowanych dość równomiernie w całej strukturze miasta, pozostałe w naturalny sposób ciążą raczej ku centralnym częściom miasta. Tego typu obiekty wymagają nie tylko podstawowej infrastruktury i dobrej komunikacji, ale też kształtują specyficzny typ nowoczesnego krajobrazu miejskiego o estetyce wysokiej technologii w budownictwie. Zieleń towarzyszy takiej zabudowie jako „zielony akcent", ozdoba samego budynku - często zamknięta w szklanej studni wewnątrz budynku, a niejako sposób zagospodarowania terenu otaczającego budynek. Konieczność zachowania warunków środowiska korzystnych dla organizmów ludzi żyjących w mieście wymaga kształtowania tych warunków przez świadomy wybór formy zagospodarowania, a nawet wielkości brył i intensywności zagospodarowania w poszczególnych częściach struktury miejskiej. W Warszawie można jeszcze te warunki kształtować. Zachowała się bowiem duża część terenów otwartych pełniących istotna rolę w wentylacji. Ale większość tych terenów jest zagrożona zabudowaniem. Wiele fragmentów zieleni miasta już zniknęło, a w ich miejsce powstały okazałe budynki. Na terenach klinów nawietrzających projektuje się już zabudowę, a zbyt liberalne zapisy w planie zagospodarowania niewystarczająco chronią te tereny przed intensywną zabudową. Ten proces stawia bardzo trudne zadanie przede wszystkim przed władzami miasta, ale także przed urbanistami i planistami. Pilnie trzeba uratować niezbędne dla zapewnienia korzystnych warunków środowiska minimum powierzchni terenów otwartych w już istniejących częściach miasta i ochronić przed bezpowrotną utratą. Trzeba też zaprojektować i zagospodarować „szkielet" przyszłego miasta tworząc na zapas system przyrodniczy struktury, która zaistnieje za 10, 20 czy 50 lat. Drogą do osiągnięcia tego celu jest też gromadzenie i upowszechnianie informacji. Identyfikacja obszarów cennych przyrodniczo, ważnych z punktu widzenia jakości środowiska dziś i w przyszłości i rozpowszechnienie informacji o ich znaczeniu powinno zwrócić uwagę mieszkańców na ich ochronę. Wydaje się oczywiste, że władze miasta podejmujące decyzje o przeznaczeniu terenu to także mieszkańcy.

19

Weryfikacja technologii prac przy odtwarzalnej osnowie poziomej III klasy miasta Krakowa

80%

Gargula T., Siejka Z., Godek K., Szczurek J.

Zeszyty Naukowe Akademii Rolniczej w Krakowie. Sesja Naukowa

|

1995

|

tom 44

55-69

20

Strategia rozwoju Tomaszowa Mazowieckiego

80%

Sieminski W.

Człowiek i Środowisko

|

1998

|

tom 22

|

nr 3

237-245

Artykuł prezentuje na przykładzie miasta przemysłowego średniej wielkości, przechodzącego okres ustrojowo-gospodarczej transformacji, metodę i przebieg konstruowania strategii rozwoju miasta. W artykule przedstawiono poszczególne etapy pracy nad strategią oraz zasady współpracy dwu partnerów - zespołu ekspertów Instytutu Gospodarki Przestrzennej i Komunalnej z Warszawy i zespołu lokalnego, których wysiłkiem w ciągu 8 miesięcy wypracowano strategię rozwoju Tomaszowa Mazowieckiego.

Ograniczanie wyników