Doświadczenie przeprowadzono w okresie od 4 marca do 5 maja 2000 roku. Rozsadę aksamitki rozpierzchłej ‘Jumbo Gulden Yellow’ i niecierpka Walleriana ‘Cajun Lilac’, ‘Lilac’ i ‘Impuls Scarlet’ posadzono 4 marca do doniczek o średnicy 9 cm. Zastosowano daminozyd, chloromekwat i flurprimidol 1 - 3 razy w odstępach 14-dniowych. Zastosowane retardanty różniły się wpływem na cechy morfologiczne roślin. Najsłabsze właściwości skarlające miał preparat daminozyd. Chloromekwat i flurprimidol działały silniej niż daminozyd. Flurprimidol hamował wzrost niecierpka Walleriana ‘Cajun Lilac’ o 14,9 - 42,1%, a ‘Impuls Scarlet’ o 12,9 - 27,5%. Retardanty powodowały intensywniejsze kwitnienie roślin niecierpka Walleriana w porównaniu z roślinami kontrolnymi.
Badania nad reakcją roślin rabatowych na stres suszy przeprowadzono w sezonie wegetacyjnym 2004 roku w szklarniach Katedry Roślin Ozdobnych SGGW. Materiałem doświadczalnym były dwa gatunki roślin: niecierpek Walleriana (Impatiens walleriana ‘Deep Rose’) i pelargonia rabatowa (Pelargonium X hortorum 'Deep Red’). Określono wpływ 3 poziomów SWC, 3 stężeń chlorku wapnia (0%, 0,1% i 1%) oraz 3 okresów suszy na zawartość chlorofilu i amoniaku w liściach badanych roślin. Pod wpływem suszy zwiększyła się zawartość amoniaku u niecierpka i pelargonii oraz zmniejszyła zawartość chlorofilu w liściach niecierpka. Niski poziom SWC nie miał wpływu na zawartość chlorofilu u pelargonii. Dolistne zastosowanie 1% roztworu CaCl₂ wpłynęło korzystnie na jakość roślin w warunkach stresu suszy, co wyraziło się zmniejszeniem strat chlorofilu i ograniczeniem wzrostu poziomu amoniaku.