EN
The aim of the present study was to determine the hatchability of turkey eggs differing in shell structure and functional properties. Egg weight, the number of eggs in groups differing in shell ultrastructure and egg hatchability, as well as the body conformation and weight of heavy-type broad-breasted white poults were analyzed between 7 and 12 weeks of the laying season. The analysis was performed six times, at one-week intervals, on 2268 eggs (126 eggs with good-quality shells, 126 rough-shelled eggs and 126 eggs without shell surface pigmentation were examined each time). Sixty eggs of each group (10 eggs at a time) were used for shell ultrastructure analysis. Rough-shelled eggs and eggs without shell surface pigmentation accounted on average for 4% of all tested eggs. Eggs without shell surface pigmentation were by 3.25 to 1.78 g lighter than eggs with good-quality shells and rough-shelled eggs. During 26 days of incubation weight losses in eggs without shell surface pigmentation and in rough-shelled eggs were by 1.76 and 0.50% higher, respectively, compared to eggs with normal-quality shells. The distinguishing features of normal shell microstructure, in comparison with rough shells and shells without surface pigmentation, were as follows: thicker crystal, palisade and mammillary layers, smaller mammillae and thinner inner shell membrane fibers. The layers of good-quality shells, except for the mammillary layer, were the thickest in the central part of the egg. Rough shells and their crystal layers were the thickest at the blunt end of the egg. Shells without surface pigmentation had the thickest crystal layer and the largest mammillae at the sharp end of the egg. Eggs without surface pigmentation were characterized by the lowest hatching value. In this group the fertilization rate and the hatching rate were by 5.82 and 4.22%, and by 19.61 and 12.15% lower, respectively, compared to eggs with normal-quality shells and rough shells. The poults that hatched out in this group were by 1.8 g lighter and had more physical defects than those that hatched out in the other two groups.
PL
Celem pracy było określenie zdolności wylęgowej jaj indyczych, zróżnicowanych pod względem budowy i właściwości funkcjonalnych skorupy. W okresie od 7. do 12. tygodnia nieśności badano: masę i liczbę jaj o określonej budowie skorupy oraz wylęgowość, budowę i masę indycząt białych szerokopierśnych typu ciężkiego. Badania prowadzono 6-krotnie, w odstępach tygodniowych, na 2268 jajach (każdorazowo po 126 jaj z grup o skorupie prawidłowej, ziarnistej i bez pigmentu). Do badań ultrastruktury skorupy użyto po 60 jaj z każdej grupy (6-krotnie po 10 jaj). Średni udział jaj o skorupie ziarnistej i bez pigmentu wynosił ok. 4%. Te ostatnie były lżejsze o 3,25-1,78 g od jaj prawidłowo ukształtowanych i o skorupie ziarnistej. Podczas 26 dni inkubacji ubytki masy jaj bez pigmentu i o skorupie ziarnistej były większe o 1,76 i 0,50% od strat masy jaj o skorupie prawidłowej. Jej mikrostruktura odznaczała się najgrubszą warstwą krystaliczną, palisadową i brodawkową, ale najmniejszymi brodawkami i najcieńszymi włóknami błony podskorupowej. Badane warstwy skorupy prawidłowej były najgrubsze w środkowej części jaja (z wyjątkiem warstwy brodawkowej i wielkości brodawek). Skorupa ziarnista i jej warstwa krystaliczna miały największą grubość w tej części jaja, a skorupa bez pigmentu w jego ostrej części, gdzie także wyróżniały ją największe brodawki. Najniższą wartość wylęgową miały jaja o skorupie bez pigmentu. Procent zapłodnienia jaj o tym rodzaju skorupy był niższy niż w przypadku jaj o skorupie prawidłowej i ziarnistej odpowiednio o 5,82 i 4,22%, a wylęgowość gorsza o 19,61 i 12,15%. Indyczęta były lżejsze o 1,8 g i miały więcej fizycznych wad budowy w porównaniu z wyklutymi z dwóch pozostałych rodzajów jaj.