EN
Results of mapping censuses carried out in plots situated in three types of old-growth stands (riverine, oak-hornbeam, coniferous) in 1990-1994 are presented and contrasted with data gathered in the same plots in 1970s (Tomiałojć et al. 1984). Community composition parameters: number of breeding species (72 versus 75), make-up of dominants, and overall assemblage similarity (Renkonen's index 76-87%) remained basically unchanged. Total density did not change in swampy stands but increased by 20-40% in oak-hornbeam and coniferous habitats. These increases were most pronounced in crown and bark insectivores guilds (what could be partially due to three year outbreak of Geometridae caterpillars in 1990s), in hole nesters and open nesters in tree crowns. All migratory groups but tropical migrants increased in numbers. The latter group remained numerically stable. Ground nester numbers did not change in dry habitats but they decreased in swampy places, parallel with the decreased hydration of this habitat in 1990s. In coniferous plots, growing number of gaps and expansion of deciduous trees, resulted in enrichment of breeding avifauna and increase in mean number of breeding species there.
PL
Liczebność ptaków lęgowych oceniano przy użyciu kombinowanej wersji metody kartograficznej na siedmiu stałych powierzchniach próbnych o wielkości 24-33 ha każda (łącznie 187,5 ha), w zbliżonych do pierwotnych siedliskach Białowieskiego Parku Narodowego. Obserwacje prowadzono w trzech podstawowych typach siedlisk niezaburzonych gospodarką ludzką: w łęgach jesionowo-olszowych, w lasach grądowych (położonych zarówno na skraju jak i wewnątrz kompleksu leśnego) oraz w borach mieszanych w głębi lasu (ryc. 1). Dane o składzie zgrupowań ptaków na poszczególnych powierzchniach (tab. 1-7) wskazują, że pomimo fluktuacji widocznych na poziomie gatunkowym, pozostawał on w latach 1990-1994 dość ustabilizowany. Porównanie z rezultatami z lat 1975-1979 (Tomiałojć et al. 1984) wskazuje, że pomimo obserwowanych zmian struktury lasu (wypadanie świerka) i czynników siedliskowych (obniżenie poziomu wód gruntowych), ogólny skład badanych zbiorowisk ptasich wykazywał znaczną stabilność między okresami (tab. 8-10). Potwierdziły sie takie prawidłowości jak niemal identyczne bogactwo gatunkowe stwierdzone na siedmiu powierzchniach próbnych (odpowiednio 72 i 75 gatunków lęgowych), wysokie (zwykle 80-87 %) podobieństwo składu ilościowego tych samych zbiorowisk ptasich, najniższa różnorodność zespołu i najniższe łączne zagęszczenie występujące w borach, wyższe w grądach, a najwyższe w łęgach. Na powierzchniach przy skraju lasu nadal gnieździło się więcej gatunków i występowało wyższe łączne zagęszczenie ptaków niż na powierzchniach położonych we wnętrzu lasu. Wykazano jednak także zaistnienie pewnych różnic pomiędzy dwoma porównywanymi okresami. Najwyraźniejszy okazał się ogólny wzrost liczebności ptaków lęgowych, widoczny na wszystkich powierzchniach i w obrębie niemal wszystkich wyróżnionych grup ptaków. Pomimo braku bezpośrednich zmian wprowadzanych przez człowieka do lokalnego środowiska leśnego, w latach dziewięćdziesiątych łączne zagęszczenie ptaków było zdecydowanie większe niż w latach siedemdziesiątych. Częściowo mogło to być wynikiem aż trzyletniego okresu masowego wystąpienia gąsienic Geometridae w grądach, co poprzez zwiększanie produktywności ptaków, mogło wpływać na zwiększenie liczebności w kolejnych sezonach (Wesołowski i Tomiałojć 1995). Wzrosty liczebności odnotowano zarówno u gatunków osiadłych jak i gatunków migrujących na krótkie odległości (zimujących w Europie), natomiast migranty tropikalne nie wykazywały objawów spadku liczebności. Wzrost bogactwa gatunkowego i liczebności ptaków zaistniały w borach mógł być dodatkowo związany ze wzrostem złożoności strukturalnej tamtego środowiska w wyniku sukcesywnego wnikania podrostu drzew liściastych oraz pojawienia się (zwłaszcza na pow. NW) wiatrołomów rychło pokrywających się młodymi liściastymi drzewami.