EN
The composition of bird assemblages in the parks of Dijon, Burgundy — France, is Central-European in character and similar to that found in the nearest forests. This confirms that urban green areas harbour a set of birds gained from the surrounding habitats, except for some species originating from the waves of urbanized (synurbic) populations leaping from one human settlement to another (e.g. Passer domesticus, Streptopelia decaocto, Serinus serinus). Censuses repeated after years in a young park show that bird colonization of urban area proceeded even when no suitable habitat changes had occurred. In an old park of Dijon an extraordinary bird density has been found, 8-10 times exceeding that in the neighbouring forests or younger urban parks. The density of Stock Doves Columba oenas (c. 28 p/10 ha) is there among the highest in Europe. Such high urban densities cannot be explained by the habitat structure suitability alone nor by "species-area effect". They apparently result from the absence of main predators and coincidental availability of rural food resources within the reach of feeding flights, similarly as this was found in some Polish studies.
PL
Wcześniejsze badania przeprowadzone w Polsce wykazały, że populacje niektórych gatunków ptaków mogą w pewnych parkach miejskich osiągać bardzo wysokie zagęszczenia, oraz że główną tego przyczyną jest trwałe obniżenie presji drapieżnictwa gniazdowego. W niniejszej pracy wnioski owe zostały zweryfikowane na niezależnej próbie danych pochodzących z badań przeprowadzonych w odległym o ok. 1000 km francuskim ośrodku miejskim, Dijon (mieście liczącym ok. 150 000 i aglomeracji ok. 300 000 mieszkańców). W roku 1980 zebrano własne dane z dwóch parków tego miasta, które wraz z uzupełniającymi obserwacjami i odrębnymi opracowaniami francuskich kolegów pozwoliły na dokładne (z pomocą metody kartograficznej) ustalenie składu gatunkowego, liczebności ptaków lęgowych i jej zmienności w czasie dla odznaczającego się dość młodym drzewostanem obiektu zieleni miejskiej — Parc des Sports. Awifauna tego parku, badana w latach 1967-69,1980 i 1984 (Hortigue 1967-1969, Bakyono 1985), wykazała zmiany w czasie wynikające z oddziaływania następujących grup czynników: starzenia się drzewostanu, nasilającej się izolacji od terenów podmiejskich oraz zachodzenia procesów synurbizacyjnych (podobnych do zaobserwowanych w innych miastach środkowo-europejskich). Wykazano, że skład gatunkowy zespołu ptaków w obu parkach Dijon ma charakter środkowo-europejski, zgodnie z takimże charakterem awifauny niemiejskich obszarów zadrzewionych. Potwierdza to wcześniejsze wnioski, że ptaki zieleni miejskiej na ogół rekrutują się z populacji niemiejskich z otaczających terenów; wyjątkiem są gatunki przybyłe w postaci populacji synantropijnych z odległych regionów kontynentu (Passer domesticus, Streptopelia decaocto, Serinus serinus). Znacznie mniej dokładne dane ilościowe zebrano dla założonego jeszcze w XIX wieku drugiego parku (Parc de La Colombiére), gdyż oparto je na 4-krotnym policzeniu ptaków w kwietniu 1980 (z majowymi uzupełnieniami miejscowych obserwatorów). Wyniki okazały się tak wyjątkowe, że uznano je za zasługujące na uwagę pomimo niekompletności. W parku tym stwierdzono jedno z najwyższych w Środkowej Europie zagęszczeń ptaków lęgowych (624 p/10 ha), i to nie tylko wynikłe z wysokiej liczebności gawronów Corvus frugilegus oraz gołębi siniaków Columba oenas (ok. 28 p/10 ha). Niemal wszystkie grupy lęgowe wyróżnione tak pod względem miejsc gniazdowania, jak i pod względem zwyczajów pokarmowych występowały w owym środowisku w zagęszczeniach znacznie wyższych niż znane z najbogatszych nawet mieszanych lasów liściastych sąsiednich obszarów Francji (Ryc.1-4). Odnosi się to nawet do żerujących w obrębie parku takich gatunków, jak: Turdus merula, Troglodytes troglodytes, Certhia brachydactyla, Regulus ignicapillus. Zauważone prawidłowości sugerują, co zostało uprzednio udowodnione w polskich miastach, że te wysokie zagęszczenia wynikają nie tyle z korzystnych warunków pokarmowych w parku i jego podmiejskim otoczeniu, ani też z małych rozmiarów tej "wyspy zieleni" (liczy ona ponad 25 ha), lecz z wysokiego bezpieczeństwa ptasich lęgów wobec ograniczonego dostępu do tego terenu ważnych drapieżników gniazdowych (por. Tomiałojć 1980a).